15. Un vun dar schepten wi un keemen den annern Dag hen na Chios, un den folgenden Dag heeln wi up Samos un bleeven in Trogyllion un den annern Dag keemen wi na Miletus.
16. Denn Paulus har beslaten, vör Ephesus över to schepen, dat he nich muß in Asien sin Tied tobringen, denn he ielte, up den Pingstdag in Jerusalem to sin, so em dat möglich weer. Kap. [18, 21.]
17. Awer vun Milet schick he na Ephesus un leet förrern de Öllsten vun de Gemeen.
18. As awer de to em keemen, sprok he to ehr: Ji weet vun den eersten Dag an, as ik bün in Asien kamen, dat ik alle Tied bi jug west bün.
19. Un hef den HErrn deent mit alle Demot un mit veele Thranen un Anfechtungen, de mi sünd wedderfahren vun de Juden, de mi nastellen dä’n.
20. Wo ik nicks versühmt hef, dat dar nützlich is, dat ik jug nich verkündigt hef un jug lehrt apenbar un eenzeln;
21. Un hef betügt beide, de Juden un Griechen, de Buße to GOtt un den Gloven an unsern HErrn JEsum Christum. Mark. [1, 15.]
22. Un nu seht, ik bün in den GEist bunnen, fahr hen na Jerusalem, weet nich, wat mi dar tostöten ward,
23. Uter, dat de heilige GEist in alle Städe betügt un sprickt: Bande un Bedrövnis töven dar up mi. Kap. [9, 16.] [21, 4-11.]