3. Do sprok Paulus to em: GOtt ward di slagen, du gekalkte Wand, du sittst dar un richst mi na dat Gesetz un heetst mi slagen gegen dat Gesetz.
4. De awer umher stahn dä’n, sproken: Schellst du GOtt Sin Hoheprester?
5. Un Paulus sprok: Leeven Bröder, ik wuß nich, dat he de Hoheprester is. Denn dar steiht schreben: Den Böversten vun din Volk schast du nich fluchen! 2. Mos. 22, 28. 2. Pet. [2, 10.] Jud. v. [8.]
6. As awer Paulus erfahren dä, dat een Deel Sadducäer weer un de anner Deel Pharisäer, reep he rin in den Rat: Ji Männer, leeven Bröder, ik bün en Pharisäer un Söhn vun enen Pharisäer. Ik warr anklagt wegen de Hoffnung un de Uperstahung vun de Doden willen. Kap. [26, 5.]
7. As he awer dat sä, war en Uprohr mank de Pharisäer un Sadducäer un de Hupen deelte sik.
8. Denn de Sadducäer seggt, dar is keen Uperstahung, noch Engel, noch GEist; de Pharisäer awer bekennen beiderlei. Matth. [22, 23.]
9. Do war awer en grot Geschrig. Un de Schriftgelehrten, soveel vun ehr Pharisäer weeren, stunnen up, streden un sproken: Wi finnen nicks Böses an düssen Minschen; hett awer en GEist oder en Engel mit em redt, so könnt wi mit GOtt nich strieden. Kap. [25, 25.] [5, 39.]
10. As awer de Uprohr grot war, war de böverste Hauptmann bang, se muchen Paulus terrieten; un leet dat Kriegsvolk dal gahn un em vun ehr rieten un in dat Lager föhren.
11. Den annern Dag awer in de Nacht stunn de HErr bi em un sprok: Hef goden Moth, denn gliekerwies as du vun Mi in Jerusalem tügt hest, so must du ok in Rom tügen. Kap. [18, 9.]
12. As dat awer Dag war, dä’n sik etliche Juden tosamen un verbunden sik, weder to eten noch to drinken bet dat se Paulus dod makt harn.