6. Dewiel dat wi weet, dat unse ole Minsch mit Em krüzigt is, up dat de sündliche Liev uphörn deiht, dat wi vun nu af an nich mehr de Sünd deenen doht. Gal. [5, 24.]
7. Denn wer storven is, de is rechtfardigt vun de Sünd.
8. Sünd wi awer mit Christus storven, so glovt wi, dat wi ok mit Em leven ward;
9. Un weet, dat Christus, nadem He vun de Doden uperweckt is, nu nich mehr starven deiht. De Dod ward vun nu af an nich mehr över Em herrschen. Offenb. [1, 18.]
10. Denn dat He storven is, dat is He de Sünd afstorven, een för alle Mal, dat He awer leven deiht, dat levt He GOtt. Ebr. [9, 28.] Jes. 53, 10.
11. Also ok ji, hollt jug darvör, dat ji de Sünd afstorven sünd un levt GOtt in Christus JEsus, unsern HErrn.
12. So lat nu de Sünd nich herrschen in jug starvlichen Liev, ehr to gehorchen in sin Lüsten. 1. Mos. 4, 7. Ps. [119, 133.]
13. Noch gevt jug Lidmaten de Sünd hen to Waffen vun de Ungerechtigkeit, sonnern stellt jug sülvst GOtt dar, as son Lüd, de vun de Doden lebendig makt sünd, un jug Lidmaten GOtt to Waffen vun de Gerechtigkeit.
14. Denn de Sünd ward nich herrschen können över jug, sintemal ji nich unner dat Gesetz sünd, sonnern unner de Gnad. 1. Mos. 4, 7.
15. Wa denn? Schüllt wi sündigen, dewiel wi nich unner dat Gesetz, sonnern unner de Gnad sünd? Dat fehl ok noch! Joh. [1, 16.]