13. As denn schreven steiht: Jakob hef Ik leev hatt, awer Esau hef Ik haßt. Mal. 1, 2. 3.
14. Wat schüllt wi denn darto seggen? Is denn GOtt ungerecht? Gewiß nich! 5. Mos. 32, 4.
15. Denn He sprickt to Moses: Weken Ik gnädig bün, de bün Ik gnädig un över wen Ik Mi erbarmen doh, över den erbarm Ik Mi! 2. Mos. 33, 19.
16. So liggt dat nu nich an Jemand sin Willen oder Lopen, sonnern an GOtt Sin Erbarmen.
17. Denn de Schrift seggt to Pharao: Eben darum hef Ik di erweckt, dat Ik an di Min Macht wiesen doh, up dat Min Nam verkündigt ward in alle Länner. 2. Mos. 9, 16. Kap. [14, 4.] [17.]
18. So erbarmt He Sik nu över wen He will un verstockt wen He will.
19. So seggst du to mi: Wat schellt He uns denn? Wer kann Sinen Willen wedderstahn?
20. Ja, leeve Minsch, wer büst du denn, de du mit GOtt rechten wist? Sprickt ok en Wark to sinen Meister: Warum makst du mi so? Hiob. 9, 12. Weish. 12, 12. Jes. 45, 9.
21. Hett nich en Püttjer Macht, ut en Klumpen to maken een Fatt to Ehren, un dat annere to Unehren?
22. Darum, wenn GOtt Torn bewiesen un Sin Macht kund dohn wull, hett He mit grote Geduld dragen de to dat Verdarven torichte Fatt vun den Torn. Kap. [2, 4.] 2. Pet. [2, 2.]