14. Sonnern treckt an den HErrn JEsus Christus un plegt dat Fleesch, doch so, dat dat nich giel ward. Gal. [3, 27.] Kol. [3, 10.]
Dat 14. Kapitel.
1. Den Swachen in den Gloven nehmt up un verwirrt de Geweten nich. Kap. [15, 1.]
2. De Een glovt, he kann allerlei eten, de awer swach is, den lat Krutwark eten. 1. Mos. 1, 29. Kap. [9, 3.]
3. Weke eten deiht, lat den nich den verachten, de nich itt, un weke nich eten deiht, lat den den nich richten, de itt, denn GOtt hett em upnahmen. Kol. [2, 16.]
4. Wer büst du, dat du en fremden Knecht richten deihst? He steiht oder fallt sin HErr, he ward awer wol stahn, denn GOtt is mächtig genog em to holln. Matth. [7, 1.] Röm. [2, 1.] Jak. [4, 12.]
5. De Een hollt mehr vun den enen Dag, as vun den annern, de anner awer hollt alle Dag’ gliek. Jedereen wes’ in sin Övertügung gewiß. Gal. [4, 10.]
6. Weke nu en besonnern Dag fiern deiht, de deiht dat den HErrn to Leev, un weke nich up den Dag holln deiht, de hollt den HErrn to Leev nich darup. Weke eten deiht, de deiht dat den HErrn to Leev, denn he dankt GOtt, weke nich eten deiht, de itt nich den HErrn to Leev un dankt GOtt. 5. Mos. 8, 10. 1. Cor. [10, 31.]
7. Denn keen vun uns levt för sik sülvst, un keen starvt för sik sülvst.
8. Levt wi, so levt wi för den HErrn, starvt wi, so starvt wi för den HErrn. Darum, starvt oder levt wi, so hört wi den HErrn to. Gal. [2, 20.] 1. Thess. [5, 10.]