8. Düt Volk kummt to Mi mit sin Mund un ehrt Mi mit sin Lippen, awer ehr Hart is wiet af vun Mi.

9. Awer vergevens deent se Mi, dewiel se lehrt son Lehrn, de nicks as Minschengebode sünd.

10. Un He reep dat Volk to Sik un sprok to se: Hört to un verstaht dat!

11. Wat to den Mund ingeiht, dat makt den Minsch nich unrein, awer wat to den Mund utgeiht, dat makt den Minsch unrein.

12. Do treden Sin Jüngers to Em un sproken: Weetst Du ok, dat de Pharisäers sik argert, as se dat Wort hört?

13. Awer He antworte un sprok: Alle Planten, de Min himmlische Vader nich plant hett, de ward utreeten.

14. Lat se fahrn, se sünd blinde Blindenföhrers. Wenn awer en Blinde den annern föhrt, so fallt se beide in de Kul. Luk. [6, 39.] Röm. [2, 19.]

15. Do antworte Petrus un sprok to Em: HErr, düd’ uns düt Glieknis.

16. Un JEsus sprok to se: Sünd ji denn ok noch unverstännig?