10. Murrt ok nich, as weke vun se murren dän un warn umbrocht dörch den Verdarver. 4. Mos. 14, 2. 36. Ebr. [3, 11.] [17.]
11. All dat wedderfohr se to’n Vörbild; uns is dat awer, up de dat End vun de Welt kamen is, schreven to en Warnung.
12. Darum, de dar meent, dat he steiht, mag wol tosehn, dat he nich fallt. Röm. [11, 20.]
13. Dar is noch keen as minschliche Versökung öwer ju kamen; denn GOtt is tru, de ju nich versöken lett öwer ju Künnen, sonnern makt, dat de Versökung so en Utgang nimmt, dat ji dat utholn könnt.
14. Darum, min Leevsten, flücht ju vör den Götzendeenst. 2. Mos. 20, 3. 1. Joh. [5, 21.]
15. Ik red mit ju as mit de Kloken; richt ji, wat ik seggen doh.
16. De gesegent Kelch, den wi segent, is de nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Blod? Dat Brod, dat wi brekt, is dat nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Lief? Matth. [26, 27.] Apost. [2, 42.]
17. Denn een Brod is dat, so sünd wi veele een Lief, wiel wi All vun een un datsülvige Brod eten hebbt. Röm. [12, 5.] 1. Cor. [12, 27.]
18. Seht dat Israel na dat Fleesch an. Weke de Opfer eten doht, sünd de nich in de Gemeenschaft mit den Altar? 3. Mos. 7, 6. 14.