24. Gevt nu den Bewies vun ju Leev un vun uns’ Ehr vun ju, an düsse, ok öffentlich vör de Gemeenen. v. [9.] Kap. [7, 14.]
Dat 9. Kapitel.
1. Denn vun so en Stüer, de för de Hilligen geschüht, bruk ik ju nich wieder to schrieven. Kap. [8, 4.] [20.]
2. Denn ik kenn ju guden Willn, weken ik rühm bi de ut Macedonien un segg: Achaja is vör een Jahr all bereit west. Un ju Bispill hett Veele anreizt. Kap. [8, 19.]
3. Ik hef awer düß Bröder darum schickt, dat nich uns’ Ruhm vun ju tonicht warr in dat Stück, un dat ji bereit sünd, so as ik vun ju seggt hef:
4. Up dat nich, wenn de ut Macedonien mit mi keemen un ju unbereit funnen, wi (nich to seggen ji) to Schann ward mit son Grotspreken.
5. Ik hef dat awer för nödig ansehn, de Bröder to vermahnen, dat se vörut trocken na ju hen, düssen tovör verheetnen Segen fardig to maken, so dat dat en Segen un nich en Knickerie wesen deiht.
6. Ik meen awer: Wer dar knickrich sei’t, de ward ok knickrich arnen, un wer dar sei’t in Segen, de ward ok arnen in Segen. Spr. 22, 8.
7. Jedereen na sin frien Willn, nich mit Wedderwilln, oder ut Dwang; denn en fröhlichen Gever hett GOtt leef. 2. Mos. 25, 2.
8. GOtt awer kann maken, dat allerhand Gnad mank ju rieklich wesen deiht, dat ji vun allen Dingen genog hebbt un riek sünd för allerhand gude Warke.