33. Un ik war in en Korv to dat Finster rut dörch de Mur dal laten un keem weg ut sin Hand. Joh. [2, 15.] Apost. [9, 25.]
Dat 12. Kapitel.
1. Dat Grotspreken nützt mi jo Nicks, doch will ik kamen up den HErrn Sin Gesichte un Apenbarungen.
2. Ik kenn en Minschen in Christus vör veertein Jahr (is he in den Lief west, so weet ik dat nich, oder is he ut den Lief herut west, so weet ik dat ok nich, GOtt weet dat), desülvige war entzückt bet in den drüdden Himmel.
3. Un ik kenn densülvigen Minschen (ob he in den Lief oder ut den Lief west is, weet ik nich, GOtt weet dat). Kap. [11, 11.]
4. He war entzückt in dat Paradies, un hör unutsprekliche Wör’, weke keen Minsch seggen kann.
5. Darmit will ik mi rühmen, vun mi sülvst will ik awer nicks rühmen, as min Swakheit. Kap. [11, 30.]
6. Un wenn ik grot vun mi spreken wull, dä ik darum nicks Döricht, denn ik wull de Wahrheit seggen. Ik doh dat awer nich, up dat nich Jemand mi mehr achten deiht, as he an mi süht, oder vun mi hört. Kap. [10, 8.] [11, 16.]
7. Un up dat ik mi nich mit de ganz unöwerschwängliche Apenbarung to wichtig mak, is mi en Pahl in dat Fleesch geven, ik meen den Satan sin Engel, de mi mit de Füst slan deiht, up dat ik mi nich to grot maken doh. Hiob. 2, 6.
8. Darum ik dree mal to den HErrn fleht hef, dat he vun mi wieken schull.