12. Denn vörher, ehr weke vun Jacobus Sin keemen, eet he mit de Heiden; as se awer keemen, gung he weg un scheed sik vun se, darum, dat he vör de vun de Besniedung bang weer.
13. Un de annern Juden heuchelten mit Em, so dat ok Barnabas verföhrt war, mit se to heucheln.
14. Awer as ik seeg, dat se nich uprichtig wandeln dän, na de Wahrheit vun dat Evangelium, sprok ik to Petrus, frie un frank vör All: Wenn du, de du en Jud büst, heidnisch leven deihst un nich jüdisch, warum dwingst du denn de Heiden, jüdisch to leven? 1. Tim. [5, 20.]
15. Wenn wi ok vun Natur Juden sünd, un nich Sünners ut de Heiden,
16. Doch, wiel wi weet, dat de Minsch dörch de Warke vun dat Gesetz nich gerecht ward, sonnern dörch den Gloven an JEsus Christus, so glovt wi ok an JEsus Christus, up dat wi gerecht ward dörch den Gloven an Christus un nich dörch de Warke vun dat Gesetz, denn dörch de Gesetzes Warke ward keen Fleesch gerechtfardigt. Apost. [15, 10.] [11.] Röm. [3, 20.] [28.] [4, 5.] [11, 6.] Eph. [2, 8.]
17. Schulln wi awer, de dar sökt dörch Christus gerecht to warrn, ok noch sülvst as Sünders funnen warrn, so weer Christus en Sündendeener. Dat fehl ok noch!
18. Wenn ik awer dat, wat ik tweibraken hef, wedder upbu, so mak ik mi sülvst to en Öwertreder.
19. Ik bün awer dörch dat Gesetz dat Gesetz afstorven, up dat ik för GOtt leven doh; ik bün mit Christus krüzigt. Röm. [14, 7.]
20. Ik lev, awer doch nich ik, sonnern Christus levt in mi. Denn wat ik nu int Fleesch leven doh, dat lev ik in den Gloven an GOtt Sin Söhn, de mi leev hatt hett un sik sülvst för mi hengeven. 2. Cor. [13, 5.] Gal. [1, 4.]
21. Ik smiet GOtt Sin Gnad nich weg, denn wenn dörch dat Gesetz de Gerechtigkeit kummt, so is Christus umsunst storven.