10. Denn de mit de Gesetzes Warke to dohn hebbt, de sünd unner den Fluch. Denn dat steiht schreven: Verflucht schall Jedereen wesen, de nich blift in all dat, dat schreven steiht in dat Gesetzbok, dat he dat deiht. 5. Mos. 27, 26.
11. Dat awer dörch dat Gesetz Nüms gerecht ward vör GOtt, is apenbar; de Gerechte ward dörch sin Gloven leven. Röm. [1, 17.]
12. Dat Gesetz is awer nich ut den Gloven, sonnern de Minsch de dat Gesetz hollt, ward dardörch leven.
13. Christus awer hett uns erlöst vun dat Gesetz sin Fluch, as He ward en Fluch för uns (denn dat steiht schreven: Verflucht is Jedereen, de ant Holt hangen deiht,) Röm. [8, 3.] 2. Cor. [5, 21.] 5. Mos. 21, 23.
14. Up dat de Segen vun Abraham to de Heiden, keem, in Christus JEsus, un wi de Tosag vun den GEist dörch den Gloven kregen. 1. Mos. 12, 3.
15. Leeve Bröder, ik will na minschliche Wies’ reden: man veracht doch en Minsch sin Testament nich, wenn dat bestätigt is un sett ok Nicks to. Ebr. [9, 17.]
16. Nu is de Tosag Abraham un sin Samen makt. He sprickt nich: »dörch den Samen«, as dörch Veele, sonnern as dörch een, »dörch din Samen,« weke is Christus. 1. Mos. 22, 18.
17. Ik segg awer darvun: dat Testament, dat vun GOtt fröher bestätigt is up Christus, ward nich uphaven, dat de Tosag schull dörch dat Gesetz uphörn, wat geven is awer veer hunnert un dörtig Jahr naher. 2. Mos. 12, 40. Apost. [7, 6.]
18. Denn wenn dat Arv dörch dat Gesetz erworben war, so war dat nich dörch Tosag geven. GOtt awer hett dat Abraham dörch Tosag frie schenkt.
19. Wat schall denn dat Gesetz? Dat is hento kamen wegen de Sünd, bet de Samen keem, den de Tosag makt is un is stellt vun de Engeln dörch den Middelsmann sin Hand. 2. Mos. 19, 3.