Dat 4. Kapitel.
1. Ik segg awer, so lang de Arv en Kind is, is twischen em un en Knecht keen Unnerscheed, obgliek he en Herr is vun all de Göder;
2. Sonnern he is unner de Vörmünners un Plegers, bet up de vun den Vader bestimmte Tied.
3. So ok wi, as wi Kinner weern, weern wi unner dat Regiment vun de üteren Ordnungen. Kap. [3, 23.] [5, 1.] Kol. [2, 20.]
4. As awer de Tied erfüllt weer, schick GOtt Sin Söhn, geborn vun en Wief, un unner dat Gesetz dahn, 1. Mos. 49, 10.
5. Up dat He de, de unner dat Gesetz weern, erlösen dä un dat wi de Kindschaft kregen. Kap. [3, 13.]
6. Dewiel ji nu Kinner sünd, hett GOtt den GEist vun Sin Söhn in ju Harten schickt, de dar schrigt: Abba, leev Vader! Röm. [8, 15.]
7. Also is hier keen Knecht mehr, sonnern luter Kinner. Sünd dat awer Kinner, so sünd dat ok GOtt Sin Arven dörch Christus. Kap. [3, 29.] Röm. [8, 16.] [17.]
8. Awer to de Tied, as ji GOtt nich erkennen dän, hebbt ji deent de, de vun Natur keen Götter sünd.
9. Nu awer ji GOtt erkennt hebbt, ja veelmehr vun GOtt erkennt sünd, woans dreiht ji ju nu wedder um na de swacken un eenfoltigen Satzungen, de ji nu wedder deenen wüllt?