7. Sonnern He hett Sik sülvst lerrig makt un nehm Knechtsgestalt an, un war en anner Minsch liek un an Geberden as en Minsch ansehn. Jes. 42, 1. 49, 3. 53, 3.
8. He mak Sik sülvst lütt un war gehorsam bet in den Dod, ja bet in den Dod ant Krüz. Ebr. [12, 2.]
9. Darum hett GOtt Em ok grot makt un Em en Namen geven, de öwer alle Namen is:
10. Dat in JEsus Sin Nam sik bögen schüllt alle Knee, de in den Himmel, un up de Eer, un unner de Eer sünd; Jes. 45, 23. Röm. [14, 11.]
11. Un alle Tungen bekennen schüllt, dat JEsus Christus de HErr is, to GOtt den Vader Sin Ehr.
12. Also, mine Leevsten, de ji ümmer gehorsam west sünd, nich blot wenn ik bi ju weer, sonnern ok nu, do ik vun ju weg bün, noch mehr schafft, dat ji selig warrn doht, mit Furcht un Bewern. Ps. [2, 11.] 1. Pet. [1, 17.]
13. Denn dat is GOtt, de in ju wirken deiht, beides, dat Wülln un dat Vullbringen, na Sin Wolgefalln. 1. Cor. [3, 5.]
14. Doht Allns ahn Murren un ahn Twiefel, 1. Pet. [4, 9.]
15. Up dat ji ahn Tadel sünd, un uprichtig, un GOtt Sin Kinner, unsträflich merren mank dat verdreihte un verkehrte Geslecht, mank wek’ ji schienen doht, as Lichter in de Welt; Kap. [1, 10.] Matth. [5, 14.] Eph. [5, 8.]
16. Darmit, dat ji awer dat Wort vun dat Leven holn doht, mi to Ehr an Christus Sin Dag, so dat ik nich umsunst lopen, noch umsunst arbeit hef. 2. Tim. [1, 13.] Jes. 49, 4. 1. Cor. [9, 26.]