15. So Veel as nu vun uns vullkamen sünd, de lat son Sinn hebben, un wenn ji sunst noch up wat holn doht, dat lat GOtt ju apenbaren; 1. Cor. [2, 6.]
16. Doch na dat, wat wi all fat kregen hebbt, gaht wieder. Kap. [1, 27.] [2, 2.] Röm. [12, 16.] [15, 5.] 1. Cor. [1, 10.] 1. Pet. [3, 8.]
17. Folgt mi, leeve Bröder, un seht up de, de so wandelt, up dat ji uns to en Vörbild hebbt.
18. Denn Veele wandelt, vun de ik ju oft seggt hef, nu awer mutt ik mit Thranen seggen, se sünd Fiende vun Christus Sin Krüz;
19. Ehr End ward de Verdammnis wesen, de de Buk ehr GOtt is, un ehr Ehr ward to Schann, denn se denkt blot an dat, wat irdisch is. 2. Cor. [11, 15.] Ps. [17, 14.] Röm. [16, 18.]
20. Unse Börgerrecht awer is in den Himmel, vun wo wi ok tövt up den HEiland JEsus Christus, den HErrn, Eph. [2, 6.] Ebr. [13, 14.]
21. De unsen vergänglichen Lief verklären ward, up dat desülvige liek ward Sin verklärten Lief na de Kraft, womit He alle Ding Sik unnerdahn maken kann. 1. Cor. [15, 43.] [49.] [53.]
Dat 4. Kapitel.
1. Derentwegen, min leeve Bröder, na de ik mi sehnen doh, min Freud un min Kron, staht jo fast in den HErrn, mine Leeven. 2. Cor. [1, 14.] 1. Thess. [2, 19.] [20.]
2. De Evodia vermahn ik, un de Syntyche vermahn ik, dat se een Sinn hebbt in den HErrn.