8. Den ji nich sehn un doch leef hebbt un nu an Em gloven doht, ahn Em to sehn, so ward ji vergnögt wesen mit unutspreklich un herrliche Freud, Joh. [20, 29.] 2. Cor. [5, 7.]
9. Un dat End vun ju Glov kriegen, nämlich de Seelen ehr Seligkeit. Röm. [6, 22.]
10. Na weke Seligkeit söcht hebbt de Propheten, de vun de tokünftig Gnad up ju propheziet hebbt, Dan. 9, 23. 24. Luk. [10, 24.]
11. Un hebbt grüvelt, up wek un wat för en Tied hendüdt Christus Sin GEist, de in ehr weer un vörut betügt hett de Lieden, de in Christus sünd un de Herrlichkeit naher, Ps. [22, 7.] Jes. 53, 3.
12. Weke dat apenbart is. Denn se hebbt dat nich för sik sülvst, sonnern för uns apenbart, wat ju nu verkündigt is vun de, de ju dat Evangelium verkündigt hebbt, dörch den hilligen GEist vun den Himmel schickt, wona ok de Engel begierig sünd, rin to sehn.
13. Darum schört’ up ju Gemöth sin Lenden, west nüchtern un sett ju Hoffnung ganz up de Gnad, de ju anbaden ward dörch de Apenbarung vun JEsus Christus, Jer. 1, 17. Luk. [12, 35.]
14. As gehorsame Kinner, un stellt ju nich so as fröher, as ji in Unwetenheit na de Lust leven dä’t; Röm. [12, 2.]
15. Sonnern na den, de ju beropen hett un hillig is, west ok ji hillig in ju ganzen Wandel. Luk. [1, 75.]
16. Denn dar steiht schreven: Ji schüllt hillig wesen, denn ik bün hillig. 3. Mos. 11, 44. 19, 2. Ps. [71, 22.]
17. Un tomal ji den as Vader anropen doht, de ahn Ansehn vun de Person richten deiht, na Jedereen sin Wark, so föhrt ju Wandel so lang ji hier wallen doht, mit Furcht; Apost. [17, 31.]