10. Darin besteiht de Leev: nich dat wi GOtt leef hatt hebbt, sonnern dat He uns leef hatt hett un Sin Söhn schickt hett to en Versöhnung för unse Sünden. Röm. [5, 10.] 2. Cor. [5, 19.] Kol. [1, 20.]
11. Mine Leeven, hett uns GOtt so leef hatt, so schüllt wi enanner ok leef hebben. Matth. [18, 33.]
12. Nüms hett GOtt jemals sehn. Wenn wi enanner leef hebbt, so blift GOtt in uns, un Sin Leev is ganz in uns. 2. Mos. 33, 20. Joh. [1, 18.] 1. Tim. [6, 16.]
13. Daran erkennt wi, dat wi in Em blieven doht, un He in uns blift, dat He uns vun Sin GEist geven hett.
14. Un wi hebbt sehn un betügt, dat de Vader den Söhn schickt hett to en HEiland för de Welt.
15. Wokeen nu bekennen deiht, dat JEsus GOttes Söhn is, in den blift GOtt un he in GOtt. Kap. [5, 5.]
16. Un wi hebbt erkennt un glovt de Leev, de GOtt to uns hett.
17. Darin is de Leev vullkamen bi uns, up dat wi en Friemödigkeit hebbt up den Dag vun dat Gericht, denn gliek as He, so sünd ok wi in düsse Welt.
18. Furcht is nich in de Leev, sonnern de vulle Leev drift de Furcht ut, denn de Furcht hett Pien. Wokeen sik nu awer fürchten deiht, de is nich vullkamen in de Leev.