7. Denn dree sünd, de in den Himmel tügen doht: de Vader, dat Wort un de hillige GEist, un düsse dree sünd eens. Matth. [28, 19.]
8. Un dree sünd, de tügen doht up de Eer: de GEist un dat Wort un dat Blod, un de dree sünd tosamen.
9. Wenn wi de Minschen ehr Tügnis annehmt, so is GOtt Sin Tügnis grötter, denn GOtt Sin Tügnis is dat, wat He vun Sin Söhn tügt hett. Joh. [8, 17.]
10. Wokeen an GOtt Sin Söhn gloven deiht, de hett dat Tügnis in sik. Wokeen GOtt nich gloven deiht, de makt Em to en Lögner; denn he glovt nich dat Tügnis, dat GOtt vun Sin Söhn tügt. Röm. [8, 16.] Joh. [3, 36.]
11. Un dat is dat Tügnis, dat GOtt uns dat ewige Leven geven hett un son Leven is in Sin Söhn. Joh. [1, 4.]
12. Wokeen GOtt Sin Söhn hett, de hett dat Leven; wokeen GOtt Sin Söhn nich hett, de hett dat Leven nich.
13. All düt hef ik ju schreven, de ji an GOtt Sin Söhn Sin Nam gloven doht, up dat ji weet, dat ji dat ewige Leven hebbt un dat ji glovt an GOtt Sin Söhn Sin Nam.
14. Un dat is de Friemödigkeit, de wi hebbt to Em, dat, wenn wi wat bitten doht na Sin Willn, He uns hört. Kap. [2, 28.] [3, 21.] [4, 17.] Eph. [3, 12.] Ebr. [4, 16.]
15. Un wenn wi weet, dat He uns hörn deiht, wat wi ok bitten, so weet wi, dat wi de Bitt hebbt, de wi vun Em beden hebbt.
16. Wenn Jemand Sin Broder sündigen süht, en Sünd nich ton Dod, de mag bitten, so ward He geven dat Leven de, de sündigt nich ton Dod. Wenn dat en Sünd ton Dod is, darför segg ik nich, dat Jemand bitten schall. Matth. [12, 31.]