6. Christus awer as en Söhn öwer dat Hus; wek Hus wi sünd, wenn wi blot dat Vertruen un de Hoffnung de unse Ehr is, fast beholn doht.
7. Darum, as de hillige GEist sprickt: »Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn ward,
8. So verstockt ju Hart nich, as geschehn dä in de Verbitterung, an den Dag vun de Versökung, in de Wüstenie;
9. As Mi ju Vaders versöken dän, se versöchten Mi un seegen Min Wark veertig Jahr lang; 2. Mos. 17, 7.
10. Darum war Ik tornig öwer dat Geslecht un sprok: In Een fort verbiestert se mit dat Hart, awer se wussen Min Weg nich;
11. Dat Ik ok swören dä in Min Torn, se schulln to Min Ruh nich kamen.« 4. Mos. 14, 23. 28. 35.
12. Nehmt ju in Acht, leeve Bröder, dat nich Jemand mank ju en arge, unglövige Hart hett, dat vun den lebendigen GOtt afgahn deiht,
13. Sonnern vermahnt ju sülvst all Dag’, so lang dat noch Dag is, dat nich Jemand mank ju verstockt ward dörch de Sünd ehr Bedrug. Matth. [18, 15.] 1. Thess. [5, 11.] [14.]
14. Denn wi hebbt Deel an Christus kregen, wenn wi dat, wat wi anfungen, bet an dat End beholn doht; Kap. [6, 11.]