12. Dat ji nich ful ward, sonnern Nafolgers vun de, de dörch de Glov un de Geduld de Tosag’ arvt.
13. Denn as GOtt Abraham toseggen dä, un He bi keen Gröttern swören kunn, swor He bi Sik Sülvst, 1. Mos. 22, 16.
14. Un sprok: Wahrlich, Ik will di segen un di vermehrn.
15. Un so kreeg he de Tosag’, wiel he Geduld harr.
16. De Minschen swört wol bi en Gröttern, as se sünd un de Eed makt en End up alle Striederien, wiel he dat Wort fast makt. 2. Mos. 22, 11.
17. Awer wiel GOtt de Arven vun de Tosag’ öwer allen Twiefel bewiesen wull, dat Sin Rath fast stahn deiht, hett He en Eed darto dahn, 1. Mos. 22, 16.
18. Up dat wi dörch twee Stück, de fast staht (denn dat is unmöglich, dat GOtt leegen schull) en starken Trost hebbt, wo wi Toflucht hebbt un an de anbaden Hoffnung fast holt; Tit. [1, 2.]
19. Weke wi hebbt as en sekern un fasten Anker för unse Seel, de ok ringeiht na dat Binnerste achter den Vörhang.
20. Wokeen as en Vörlöper för uns ingahn is, JEsus, en Hoheprester in Ewigkeit, na Melchisedek sin Art. Kap. [4, 14.]