36. Un nochmals schick he annere Knechts ut, mehr as de eersten weern, un se maken se ok dod.
37. Darna schick he sin Söhn ut un sprok: Se ward för min Söhn bang wesen.
38. As awer de Wiengarners den Söhn sehn dän, sproken se to enanner: Dat is de Arv’, kamt, lat uns em dod maken un sin Arvgod an uns bringen. Kap. [26, 3.] [4.] Mark. [12, 7.]
39. Un se neemen em, stötten em to den Wienbarg rut un makten em dod.
40. Wenn nu de Herr vun den Wienbarg kamen ward, wat ward he düsse Wiengarners dohn?
41. Se sproken to Em: He ward de Bösewichter bös umbringen un sin Wienbarg an anner Wiengarners utdohn, de em de Druven to rechte Tied gevt.
42. JEsus sprok to se: Hebbt ji nich in de Schrift les’t: De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, de is to en Ecksteen warn. Vun den HErrn is dat geschehn, un dat is wunnerlich vör unse Ogen? Ps. [118, 22.] Jes. 8, 14. Kap. [28, 16.] Mark. [12, 10.] Luk. [20, 17.] Apost. [4, 11.] Röm. [9, 33.] 1. Pet. [2, 6.]
43. Darum segg Ik ju: Dat Riek GOttes ward vun ju nahmen un de Heiden geven warrn, de sin Früchte bringt.
44. Un wer up düssen Steen fallt, de ward terbreken; up weken he awer fallt, den ward he to Grus drücken.
45. Un as de Hohenpresters un Pharisäers Sin Glieknis hörten, begrepen se, dat He vun se reden dä.