4. Denn weke Minschen hebbt sik nebenbi insleken, vun de vör Tieden schreven is, to ehr egen Straf; de sünd gottlos un treckt unsen GOtt Sin Gnad up Mothwillen, un striedt GOtt af un unsen HErrn JEsus Christus, den eenigen Herrscher. Tit. [1, 16.]
5. Ik will ju awer daran denken helpen, dat ji weeten doht, dat de HErr, as He dat Volk ut Egypten hulp, ton annern Mal de umbroch, de nich gloven dän. 4. Mos. 14, 35. 1. Cor. [10, 5.]
6. Ok de Engel, de ehr Fürstendom nich bewahrt hebbt, sonnern ehr Wahnung verlaten, hollt He bewahrt mit ewige Keden in Düsternis to den groten Dag sin Gericht. Joh. [8, 44.] 2. Pet. [2, 4.]
7. Gliek as Sodom un Gomorra, un de umliggenden Städ’, de gliek as düsse uthort hebbt un na anner Fleesch gahn sünd, to en Exempel sett sünd un de Pien vun dat ewig Füer lieden doht. 1. Mos. 19, 24. 25.
8. Dessülvigenglieken sünd ok düsse Drömers, de dat Fleesch besmutzt, de Herrschaften veracht, un de Majestäten lästern doht. 2. Mos. 22, 28. 2. Pet. [2, 10.] [11.]
9. Michael awer, de Erzengel, as he mit den Düvel streed, un mit em öwer Moses sin Lieknam reden dä, dörf dat Ordeel vun de Lästerung nich fälln, sonnern sprok: De HErr ward di strafen! Dan. 12, 1. Zach. 3, 2.
10. Düsse awer lästert, wo se Nicks vun af weet un verdarvt in Allns, wat se fleeschlich kennt, as de unvernünftigen Deerder. 2. Pet. [2, 12.]
11. Weh se! Denn se gaht Kain sin Weg un fallt in Balaam sin Irrdom, blot um to geneeten, un kamt um in Korah sin Wedderspreken. 1. Mos. 4, 8. Offenb. [2, 14.] 4. Mos. 16, 1. 31.
12. Düsse sünd Schannplacken bi ju Leevtieden, indem se ohne Schann tosamen fret, un sik sülvst plegt, se sünd Wolken ahn Water, de de Wind umher drieven deiht, kahle un unfruchtbare Böm, twee Mal storven un ahn Wottel.
13. Wilde Waggen up de See, de ehr egen Schann utschömt. Irrsteerns, för weke upbewahrt is Dunkel vun Düsternis in Ewigkeit.