14. Un an den Engel vun de Gemeen to Laodicea schast du schrieven: Dat seggt de, de Amen is, true un wahrhaftige Tüg’, de Anfang vun GOtt Sin Creatur.
15. Ik kenn din Warke, dat du weder kolt noch warm büst. Ik wull, du weerst kolt oder warm! Kap. [2, 2.] [9.]
16. Wiel du awer luwarm büst, un nich kolt oder warm, warr Ik di utspien ut Min Mund.
17. Du sprickst: Ik bün riek un hef Allns full up, un bruk Nicks, un du weest nich, dat du büst elend un erbärmlich, arm, blind un nakend. Hos. 12, 9. 1. Cor. [4, 8.]
18. Ik ra’ di, kop Gold vun Mi, dat dörch dat Füer dörchglöht is, dat du riek warrst; un witte Kleeder, dat du wat antotrecken hest un nich apenbar ward de Schand vun din Naktheit, un salv din Ogen mit Ogensalv, dat du sehn kannst. 1. Pet. [1, 7.] Offenb. [17, 15.]
19. Weke Ik leef hef, de straf un tüchtig ik. So wes’ nu flietig un doh Buß. Hiob. 5, 17. Spr. 3, 12. Sir. 2, 1. 1. Cor. [11, 32.] Ebr. [12, 6.]
20. Süh, Ik stah vör de Döhr un klopp an. Wokeen Min Stimm hörn ward un de Döhr apen makt, to den will Ik ringahn, un dat Abendmahl mit em holn un he mit Mi. Hohel. 5, 2. Luk. [12, 36.] Joh. [14, 23.]
21. Wokeen öwerwinden deiht, den will Ik geven, mit Mi up Min Stohl to sitten; gliek as Ik öwerwunden hef un seten hef mit Min Vader up Sin Stohl. Matth. [19, 28.]
22. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.