10. Fullen de veer un twintig Öllsten vör den, de up den Stohl sitten dä, dal un beden den an, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit un smeten ehr Kronen vör den Stohl un sproken: Kap. [5, 14.]
11. HErr, Du büst werth, to nehmen Pries, Ehr un Kraft, denn Du hest all Ding makt un dörch Din Willen hebbt se dat Wesen un sünd makt.
Dat 5. Kapitel.
1. Un ik seeg in de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä, en Bok, inwennig un utwennig vull schreven, mit söben Seegels tomakt. Kap. [4, 2.] Ezech. 2, 9. 10.
2. Un ik seeg en starken Engel predigen mit grote Stimm: Wokeen is würdig, dat Bok uptomaken un sin Seegel to breken?
3. Un Nüms in den Himmel, noch uppe Eer, noch unner de Eer kunn dat Bok upmaken un rin kieken.
4. Un ik ween veel, dat Nüms würdig funn war, dat Bok uptomaken un to lesen, noch darin to kieken.
5. Un Een vun de Öllsten sprickt to mi: Ween man nich! Süh, de Löw, de vun Juda sin Geslecht is, vun David sin Wuttel, hett öwerwunnen un Macht kregen, dat Bok uptomaken un to breken sin söben Seegels. 1. Mos. 49, 9. 10. Jes. 11, 1. 10.
6. Un ik seeg hen, un süh, merrn in den Stohl un mank de veer Deerder un merrn mank de Öllsten stunn en Lamm, as wenn dat slacht weer, un harr söben Hörner un söben Ogen, wat de söben Geister vun GOtt sünd, utschickt in alle Land’.
7. Un dat keem un nehm dat Bok ut de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä. Kap. [4, 2.] [9.]