1. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. 2. Sam. 22, 1.
2. Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke.
3. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Ebr. [2, 13.]
4. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Ps. [146, 2.]
5. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ps. [55, 5.]
6. De Höll ehr Banden höllen mi fast, un den Dod sin Stricke fullen öwer mi.
7. Wenn ik bang bün, rop ik den HErrn an un schrie to minen GOtt: so erhört He min Stimm vun Sinen Tempel un min Geschrie kummt vör Em to Sine Ohren. Jon. 2, 3.
8. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Ps. [68, 9.]
9. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. 2. Mos. 19, 18. Ps. [97, 3.]