5. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke.

6. In Din Hann befehl ik min Geist, Du hest mi erlöst, HErr, Du true GOtt. Luk. [23, 46.]

7. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn.

8. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ps. [9, 3.]

9. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum.

10. HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. Ps. [6, 8.]

11. Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet.

12. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg.

13. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt,