3. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Ps. [38, 14.]
4. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Ps. [119, 53.]
5. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Ps. [90, 12.]
6. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. Ps. [90, 5.]
7. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Pred. 2, 18. 21. Luk. [12, 18.]
8. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Ps. [25, 2.]
9. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Ps. [79, 9.]
10. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ps. [37, 5.]
11. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Matth. [26, 39.]