3. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal.
4. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen.
5. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Ps. [78, 2.] Matth. [13, 35.]
6. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht?
7. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Ps. [52, 9.]
8. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen.
9. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Matth. [16, 26.]
10. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht.
11. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Pred. 2, 16. 6, 2.
12. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer.