‚Ich bringeß an ein ende,‘ sô sprach daß edel wîp. 2306
dô hieß si ir bruoder nemen dâ den lîp.
man sluoc im ab daß houbet: bî hâre si eß truoc
vür den helt von Troneje: dô wart im leide genuoc.
Alsô der ungemuote sîns hêrren houbet sach, 2307
widre Kriemhilde dô der recke sprach:
‚du hâst eß zeinem ende nâch dîme willen brâht,
und ist ouch rehte ergangen, als ich mir hête gedâht.
‚Nu ist von Burgunde der edel künic tôt, 2308
Gîselher der junge und ouch Gêrnôt.