Sîvride dem küenen von munde brast daß bluot. 432
vil balde spranc er widere: dô nam der helt guot
den gêr, den si geschoßßen im hete durch den rant:
den schôß ir dô hin widere des starken Sîvrides hant.
Er dâhte: ‚ich wil niht schießen daß schœne magedîn.‘ B.
er kêrte des gêres snîde hindern rücke sîn;
mit der gêrstangen er shôß ûf ir gewant,
daß eß erklanc vil lûte von sîner ellenthaften hant.
Daß fiuwer stoub ûß ringen, als ob eß tribe der wint. 433
den gêr schôß mit ellen daß Sigmundes kint: