‚Sît willekomen, hêr Sîvrit, rîter lobelîch. 517
wâ ist mîn bruoder Gunther, der edel künic rîch?
von Prünhilde sterke den wæn wir hân verlorn.
ouwê mir armer meide, daß ich zer werlde ie wart geborn.‘
Dô sprach der rîter küene: ‚gebet mir boten brôt: 518
ir vil schœnen vrouwen weinet âne nôt.
ich lie in wol gesunden: daß tuon ich iu bekant:
er hât mich iu beiden mitten mæren her gesant.
‚Mit vriuntlîcher liebe, vil edel künegîn, 519
enbiutet iu ir dienest er und diu wine sîn.