‚kundestu noch swîgen, daß wær dir lîhte guot.
duo hâst geschendet dînen schœnen lîp.
wie mohte mannes kebse immer werden küneges wîp?‘
‚Wen hâstu hie verkebeset?‘ sprach des küneges wîp. 783
‚daß tuon ich dich,‘ sprach Kriemhilt: ‚dînen schœnen lîp
minnete êrste Sîvrit, mîn vil lieber man.
jâ was eß niht mîn bruoder, der dînen meituom gewan.
‚War kômen dîne sinne? eß was ein arger list, 784
daß du in ließe minnen, sît er dîn eigen ist.
ich hœre dich,‘ sprach Kriemhilt, ‚âne schulde klagen.‘