dô sâhen zuo ein ander die küenen rîter gemeit.

‚Man sol sô vrouwen ziehen,‘ sprach Sîvrit der degen, 805

‚daß si üppege sprüche lâßen under wegen.

verbiut eß dînem wîbe, der mînen tuon ich sam.

solher übermüete ich mich wærlîchen scham.‘

Mit rede wart gescheiden manec schœne wîp. VII.806

dô trûrte alsô sêre Prünhilde ir lîp,

daß eß erbarmen muose die Guntheres man.

dô kom von Troneje Hagene zuo sîner vrouwen gegân.

Er vrâgte, waß ir wære: weinende er si vant. A.807