daß du wol behüetest mir den lieben man.‘

si seit im kundiu mære, diu beßßer wæren verlân.

Si sprach: ‚mîn man ist küene, dar zuo stark genuoc. 842

dô er den lintdrachen an dem berge sluoc,

jâ badet sich in dem bluote der recke vil gemeit,

dâ von in sît in stürmen dehein wâfen nie versneit.

‚Jedoch bin ich in sorgen, swenne er in strîte stât 843

und vil der gêrschüßße von helde handen gât,

daß ich dâ verliese den mînen lieben man.

hei, waß ich grôßer sorge dicke umb Sîvriden hân!