swaß iemen sprechen kunde, daß was ir gar unkunt.
in den selben nœten lag ouch der künic Sigemunt.
Vil kûme wart der hêrre wider ze sinnen brâht. C.
von dem starken leide kranc was gar sîn maht:
daß enwas niht wunder. dô sprâchen sîne man:
‚hêrre, ir sult ze lande: wir mugen niht langer hie bestân.‘
Âventiure
wie Sigmunt wider ze lande vuor.
Der sweher Kriemhilde gie, dâ er si vant. X.1013