er sprach ze der küneginne: ‚wir suln in unser lant.
wir wæne unmære geste bî dem Rîne sîn.
Kriemhilt, vil liebiu vrouwe, nu vart ir zuo dem lande mîn.
‚Sît daß uns untriuwe âne hât getân A.1014
hie in disen landen des iuwern edelen man:
des sult ir niht enkelten: ich tuon iu triuwen schîn
durch iuwers mannes liebe unde des edelen kindes sîn.
‚Ir sult ouch haben, vrouwe, allen den gewalt, 1015
den iu tet ê Sîvrit kunt, der degen balt.
daß lant und ouch diu krône sî iu undertân.