‚eß möhte noch diu reise in ditz lant ergân,
sô wir den noch vunden, der uns den hêrren sluoc.
si hânt von sînen mâgen starker vînde genuoc.‘
Er kuste Kriemhilde: jæmerlîch er sprach, 1034
dô si belîben wolde und er daß rehte ersach:
‚nu rîten vreuden âne heim in unser lant!
alle mîne sorge sint mir êrste nu bekant.‘
Si riten ân geleite von Wormeß über Rîn: 1035
si mohten wol des muotes sicherlîchen sîn,
ob si in vîentschefte wurden an gerant,