daß ich habe von rehte liute unde lant;

dar umbe sol mîn êre und ouch mîn houbet wesen phant.

‚Nu ir sît sô küene, als mir ist geseit, 109

nune ruoche ich, ist eß ieman lieb oder leit:

ich wil an iu ertwingen, swaß ir muget hân,

lant unde bürge, daß sol mir werden undertân.‘

Den künic hete wunder und sîne man alsam A.110

umbe solhiu mære, als er hie vernam,

daß er des hete willen, er næme im sîniu lant.

daß hôrten sîne degene: dô wart in zürnen bekant.