der in dâ truoc enhende! der lac in sturme tôt.

den muoß ich immer weinen: des gât mir armen wîbe nôt.‘

Diu edel marcgrâvinne von dem sedele gie, 1639

mit ir vil wîßen handen si den schilt gevie:

diu vrouwe truoc in Hagenen; er nam in an die hant.

diu gâbe was mit êren an den recken gewant.

Ein hulft von liehtem phelle ob sîner varwe lac. 1640

beßßern schilt deheinen belûhte nie der tac.

von edelem gesteine, der sîn hete begert

ze koufen, an der koste was er wol tûsent marke wert.