[84] Lehre der Bārhaspatyās, der indischen »Uebermenschen«: cf. Sāyaṇas’ Excerpt im Sarvadarśanasaṃgrahas, Ende des ersten Kapitels.

[85] Lehre der Fatalisten, der Daivaparās; cf. deren Placitum im P. W. 1s. v. — Die niyati entspricht genau der εἱμαρμενη, e. g. bei PLUTARCH, De plac. philos. I, 27: Ἡρακλειτος, παντα καθ’ εἱμαρμενην, την δ’ αυτην ὑπαρχειν και αναγκην.

[86] Zu kūṭaṭṭhā cf. Sarvasāropaniṣat i. m.: sarvaprāṇibuddhistho yadā tadā kūṭastha ityucyate.

[87] Cf. Bhagavadgītā II. 19., 30. Auch mit den Sāṃkhyās, zumal ihrem satkāryavādas, finden sich hier manche Berührungspunkte; vergl. GARBE, s. v. in seiner Sāṃkhya-philosophie.

[88] Der letzte Absatz erinnert an unsere naturhistorischen Weltprozessrealisten. — Zu suttaguḷo cf. goṭaviyo, auch von guḍas, 544. Jāt. v. 37.

[89] Dogma Nāthaputtos: siehe bes. die 79. Rede. — So giebt auch IARCHAS, in PHILOSTRATS Vita APOLLONII lib. III, cap. VI, sich und die Seinen mit παντα ειδοτας = sabbadassāvino alsbald für Jainās zu erkennen. Cf. Anm. 237.

[90] Die Orthodoxie der Śrautasmārtās. Vergl. Manus I, 108:

Ācāraḥ paramo dharmaḥ

śrutyuktaḥ smārta eva ca.