Zu Vers 52 cf. Suttanipāto 373 ͠= Nāradaparivrājakopaniṣat III, v. 25:
Atītān na smared bhogān
na tathānāgatān api
prāptāṃśca nābhinanded yaḥ,
sa kaivalyāśrame vaset.
[267] Vergl. Manus III, 77 f., VI, 89 f: gṛhastha ucyate śreṣṭhaḥ. — In diesem Sinne auch der Spruch οικος φιλος, οικος αριστος, und GOETHE, Vier Jahreszeiten 78. — Dagegen heißt es im Harivaṃśam III, 108, 14: teṣām agraś caturtho ’yam āśramo bhikṣukaḥ smṛtas, in Uebereinstimmung also mit dem Topus vom Mönche als der heiligsten Stätte der Welt, wie Ende der 65. Rede.
[268] Lies mit den siam. und siṇh. Texten samaṇo ca Gotamo pāpito bhavissatīti, wie auch in der 80. Rede, S. 372.
[269] Lies mit dem siam. Texte seyyā und sammucchā.
[270] Es ist mit dem siṇh. Texte erst nissaṭṭhatiṃakaṭṭhupādāno zu lesen; dann tiṇakaṭṭhupādāno. Cf. die drei Gleichnisse von den Holzscheiten, in der 36. und 85. Rede, S. 446–448.
[271] nomen gentile Subhos.