al tegen hunnen dank, want zy geen volk vernamen,
meer dan vier jaren lang dat zy aen land nooit kwamen.
8Dit schip dat was zeer groot, van victalie wel voorzien,
van buskruid, meel en brood en andere provisien,
tot oorlogs behoef met veel ossenhuiden onverdroten,
die men gebruiken moet, als de schepen zyn doorschoten.
9Zy voeren met verdriet zoo menigen langen dag,
den edelen hertog ziet die sprak met groot geklag:
‘myn lieven vrienden gewis, laet ons zeilen zonder staken,
’t is even eens waer ’t is, tot dat wy aen ’t land geraeken.’