ende stac hem in die aerde beneven:
‘wanneer desen stoc rosen draecht,
dan sijn uw sonden vergheven.’
13Vermaledijt moeten die pausen sijn
die ons ter hellen driven!
si hebben gode so menighe siele ghenomen
die wel behouden mochten bliven.
14Hi tooch te Ronsen opt hoghe huis,
om drie sijnder suster kinder,
die nam hi al metter hant