en si sloeghen met blanke swaerden:
de meyer sloech den Vrieseman doot,
so dat hi neder viel ter aerden.
5De meyer op sijn grauwe ros spranc
en hi hief op een liet ende sanc,
hi sanc luit, men mocht wel horen:
‘staet op, staet op, joncfrouken fijn!
den Vrieseman die is hier voren.’
6Dat vrouken van haren bedde spranc,
dat gordijntje van den goude clanc,