hi leidese maer so verre
tot dat hi sijn moeder vant:
‘och moeder, dees maecht hoort mi alleen,
ic vontse ghister avont
op enen blauwen steen.’
9‘Vont ghise ghister avont
op enen blauwen stein,
so brenctse wederomme,
sen hoorter dats u, niet mijn;
so brenctse weder sonder verdrach!