ic mach wel trurich gaen.
4Mijn schip is mi ontdreven,
minen anker en leit niet vast,
mijn lief heeft mi begheven
recht als een onwaert gast.
eilaes tis buiten minen schulden!
nochtans moet ic mi verdulden,
al in mijn hert lide ic verdriet.
5Die dit liet heeft ghedicht,
dat was een ruiter van droefheit,