un denn kumt Annstina mit Weten und Kaff[74]:
Tuck, tuck! — Kikriki! un wi beidn krigt wat af.
„Ok heff ik man sehn, hier de Koppel int Gras:
Nawer Anton will Rogg sei’n[75], dat kumt uns to paß;
un denn hier de Bom vaer uns Kinner to fleegn,
un wi merrn dermank[76], watn Vergnögn, watn Vergnögn!“
„Du Spitzbov, lat sehn: dats dat Nest, dats dat Nest?
Mak to, un hal Feddern un Dun[77], dats dat best!
Ol Anton sin Pudelmütz liggt günd achtern Tun[78]:
Plück as, mak man to, lats man bu’n, lats man bu’n!“