„Du Spitzbov! du Gaudeef!“ — „Lütt Ebbe, swig still,
vuntjahr[64] ward’t ganz anners: will mi betern — ik will!
Mi steken de Fettdun[65] — kumm, kik mal, wa schön!
Vuntjahr ward dat anners, schast[66] sehn, schast mal sehn!
„He Hadbar[67] kumt bald, wahnt uns dicht aewern Kopp,
bu’t en Hus as en Korf[68], stellt sik baben derop[69],
op een Been, opt anner, de Näs inne Flünk[70]!
Wa klappert he fründli: „Gudn Morn, Nawer Lünk[71]!“
„Un denn schint de Sünn hier lankt Dack[72] rein so blank,
un denn trekt de Rok hier vunn Schösteen hentlank[73],