Sien Fust[147] was knakendrög[148] un swer;
irst hett se aw mie knuffelt,
backst linksch un rechtsch mie nahst[149] un sär:
— „Süh, äwe Krüz höllt duwwelt!“
Ick schnöw un speeg[150]: man he höll fast,
grar as mit iesen Klannen[151]
un röp doato: — „Sonn Amt, sonn Last —
en Düwel’s äwe’n annen[152]!
„Wen alltoneeg[153] an’n Graben führt,
is oft all’ rinne schaten[154], —