Un as ick dunn vespreken deer,
wat ick nu betern wull mie, —
doa langt he flink den Tagel[159] her
un slög för blind un dull mie.
„Süh, Wühr[160], mien Sähn, de sünd nich dühr,
dat künn mie doch bilur’n[161];
vespreken dohn de Eddellühr,
man hollen dohn de Bur’n!“ —
Ick blölkt lurrhals[162]. Dunn schreeg he: „Jung,
schrie driest to! Du schast blarren!