Drein geht’s wie in ’ra Reitschul’ zua,
es kirrt[196] a Dirn, es fluacht a Bua,
a Wickelkind is a no z’hör’n,
dös d’ Seel si aus ’n Leib will plärr’n.
Den G’vattern aber neugiert’s groß,
er druckt dö Tür schnell aus ’m G’schloß,
und is am erschten Blick scho g’wiß,
daß er beim Michelbauern is.
Durch d’ Stuben laft a Kinderpaarl,
dös gleicht ’en Eltern af a Haarl,